รวบรวมบรรดาข้อความส่งต่อ จริงหรือมั่ว ชัวร์หรือไม่ เก็บไว้ตรวจทานได้ภายหลัง
Tuesday, September 6, 2016
Work Life Integration
วิถีชีวิต...ของคนออฟฟิศยุคหน้า
...คนออฟฟิศยุคหน้า...จะไม่มีออฟฟิศ.
.
ผมสังเกตมาสัก 4 ปีได้แล้ว.. เพราะตัวเองทำงานออนไลน์ ต้องมีความเร็วสูงกว่าหน่วยงานอื่น เลยได้เห็นว่า
"คน...อายุยืนขึ้น
ธุรกิจ...อายุสั้นลง"
จริงอย่างที่คุณธนินทร์ เจียรวนนท์ กล่าวไว้
.
.
และได้อ่าน... ผ่าน ..และเห็นลักษณะสำคัญ ... ของอนาคต 4 อย่าง คือ
.
.
1/4 สถานที่ไม่มีขอบเขต
ความได้เปรียบเชิงที่ตั้ง ใกล้/ไกล เริ่มน้อยลงๆ หรือสั้นลงๆสั่งปูม้าหน้าชายหาด ...มาให้ฟาดถึงตัว ในเวลาไม่กี่ชั่วโมง
ผมยิง email เมล์ จากฮ่องกง ทำกราฟฟิกจากอินโด ... เพราะถูกกว่าประเทศไทย
.
.
2/4 เวลาไม่มีขอบเขต
การทำงาน.. การสอบ .. หรือ การใดๆ ก็ตาม เริ่มจะไม่เป็นเวลา... เราใช้เวลาปะปนกันมากขึ้นเมื่อก่อนร้านปิดสามทุ่ม .. อด
เด๋วนี้อาจสั่งให้มาส่งรอบดึก ... ได้
.
.
คู่แข่งคุณอาจใช้เวลาเที่ยงคืน Conference Call กับโรงงานที่เยอรมัน .. ส่งเมล์ให้ลูกค้าตอนตีสอง .. แล้วค่อยนอน
ในขณะที่คุณ.. อาจต้องรอลูกน้อง มาถึงออฟฟิศตอนเช้า .. บ่ายถึงจะได้คำตอบ
เรื่องนี้คนทำงานหลายประเทศ .. เขาเจอนานแล้ว
คนไทยทั่วไปกำลังจะได้เจอ
.
.
.
3/4 ยั่งยืนเหลือน้อยลง
ไม่ต้องอธิบาย...ดู Ensogo, Nokia, ดูราคาน้ำมัน...ราคาหุ้นพลังงาน หรืออาจจะกระทั่ง Toyota ในอนาคตและต่อไปจะเห็นยักษ์ใหญ่หดลงๆ และมีบริการเล็กๆ จำนวนมาก เกิดมาแทน
(ไม่ต้องห่วงว่า ยักษ์ใหญ่จะโดนโค่นหรอก) .. ห่วงตัวเองดีกว่า
.
.
.
4/4 คอมพิวเตอร์ฉลาดเป็นกรด...
คุณรู้หรือเปล่าว่า... ตอนนี้มีบริษัท “เล็กๆ” ในเยอรมันทำ App มือถือขำๆ ...สำหรับ “ทำบัญชี”
เราแค่ “ถ่ายรูปใบเสร็จ” ผ่านแอพ .. มันจะอ่านตัวหนังสือในบิล ...แล้ว “ลงบัญชีแยกประเภท” ให้อัตโนมัติ ..
เสร็จแล้วพิมพ์รายงานได้ด้วย ..
..
นักบัญชี.. เหลือที่ให้แค่ .. ตรวจทานดู
.
.
แน่นอนว่า...4 อย่างนี้...เกิดขึ้นกับระดับบุคคลด้วย ... ไม่ใช่แค่กับระดับธุรกิจ
คำถามคือ...
เราจะรับมือเรื่องนี้ยังไง?
ที่ผ่านมาผมได้ร่วมงานกับคนที่เก่ง เก่งมากๆ ระดับโปเกม่อนในตำนาน .. คนพวกนี้ขายเวลาเป็นชั่วโมงมาประชุมร่วมกัน ... จ่ายเป็นชั่วโมง
นั่งทำข้อมูลให้...จ่ายเป็นชั่วโมง
ไปขายของให้...จ่ายเป็นชั่วโมง
.
.
ตัดเวลาประชุมนั่งหาว .. ตัดเวลาสูบบุหรี่เม้าท์มอย .. เหลือแค่เวลางานล้วนๆ
ไปเที่ยวฮ่องกง แต่ตอบเมล์และประชุมงานได้ .. ย่อมดีกว่า อยู่กรุงเทพ แต่ตามตัวไม่ได้
อย่าลืมนะว่า... ดวงจันทร์ อยู่ใกล้ไทยกว่าอเมริกา
.
.
พวกคนเก่งๆเหล่านี้ เขารู้ว่าความสามารถของเขานั้น มีราคามากกว่า จะมาเหมาซื้อเป็นเดือน .. เขาจึงซอยเวลาขายเป็นส่วนๆ .. ทำงานแค่ 30% ก็ได้รายได้พอๆ กับนั่งรอรับเงินเดือนทั้งเดือน
.
.
Concept นี้ไม่เหมือนกับ Work from home, งาน Consult หรือฟรีแลนซ์ รับเป็นครั้งๆ นะครับ
พวกนี้ทำงานเป็น Contract Staff กับหลายบริษัท .. ทำงานเหมือนพนักงานประจำ .. แต่ทำหลายๆ ค่ายพร้อมๆ กัน .. รับเงินหลายๆ ทาง อย่างต่อเนื่อง
.
.
เคล็ดลับมี 2 อย่าง:
อย่างแรกคือ “เทคโนโลยี” การสื่อสาร
- Google Doc เอาไว้ส่งงาน
- Facebook call เอาไว้ประชุมทางไกล
- Dropbox เอาไว้เซฟไฟล์
- Trello, Asana เอาไว้นัดทำงานร่วมกัน
ทั้งหมดนี้... ชดเชยวงจิ้มมะม่วงสามัคคีไม่ได้ .. แต่ชดเชยการนั่งแช่ แค่ 8 ชั่วโมงได้
คุณนึกภาพออกไหม???
.
.
อีกอย่างหนึ่ง คือ วินัย
ตื่นสิบโมง...ลงมาให้ข้าวหมา .. เที่ยงตรงส่งเมล์งาน ... บ่ายนั่งอ่านข่าว .. บ่ายสามไปดูหนัง... ห้าโมงพร้อมประชุม .. สองทุ่มอยู่ฟิตเน็ต ... วิ่งเสร็จ มาสรุปรีพอร์ต
เวลาทุกช่วง... มีค่า ... มีวินัย
คุณนึกภาพออกไหม???
.
.
.
สิ่งนี้เรียกว่า "Work Life Integration" .. วิถีของคนเก่งๆ ที่ใช้วินัยและเทคโนโลยี .. มาปลดพันธนาการ ของเวลางาน 8 ชั่วโมง .. ได้ทั้งอิสระและประสิทธิภาพ
และพฤติกรรมแบบนี้ ...
มันดันสอดคล้องคลื่น 4 ด้าน
เวลา, สถานที่, ยั่งยืน และปัญญาประดิษฐ์
เพราะคนกลุ่มนี้ ... มีทักษะหลายด้าน .. มีความทนทานต่อการเปลี่ยนแปลง
และที่สำคัญ ... รายได้มากกว่าค่าเฉลี่ย 3-4 เท่า
.
.
สรุปก็คือ .. ถ้าคุณเจอความเปลี่ยนแปลงอยู่ทุกวัน จะไม่มีความเปลี่ยนแปลงใด ... ทำอันตรายคุณได้
คำถามที่สอง
เราต้องฝึกทักษะอะไรบ้าง?
หลายสำนักสรุปเอาไว้หลายอย่าง .. แต่หยิบเอาของ Forbes มา เพราะมีแค่ 5 ข้อ และเพิ่งออกมาเมื่อต้นปี ดังนี้ (Ref ในเม้นท์ 2)- Perspective Taking มองผู้อื่นออก ประเมินเขาด้วยสายตาได้
- Pain Spotting มองเห็นความลำบากที่ซ่อนอยู่ได้
- Story Telling เป็นผู้เล่าและโน้มน้าวเก่ง
- Interviewing เป็นผู้ฟังและรีดความจริงได้เก่ง
- Connect the Dot มองหลายๆ อย่างแล้วเห็นภาพรวมได้
ผมตั้งข้อสังเกตว่า .. ทักษะสำคัญในโลกอันใกล้ ที่คอมพิวเตอร์จะชดเชยไม่ได้ มีอยู่ 2 สิ่ง คือ
สิ่งแรก คือ ทักษะกับคน (มีถึง 3ใน 5 ข้อ)
อีกทักษะนึง คือ การจินตนาการ .. ที่ทรงพลัง
.
.
มันยาวมากแล้ว
อยากรู้ไปอ่านต่อเองแล้วกัน
อ่านแล้วเลิกมาเถียงกัน เรื่องจะ Balance หรือไม่
.
.
.
...มันไม่ได้สำคัญอะไรเลย...
จาก Parin Parinest Songpracha
โดนเลย ไม่ต้องไปดูดวงแล้ว
โดนเลย ไม่ต้องไปดูดวงแล้ว
ขอบคุณ ซินแสหวาง
กรุณากดแชร์ต่อ เพื่อเป็นวิทยาทานแก่ผู้สนใจศาสตร์ดวงจีน
ขอบคุณ ซินแสหวาง
กรุณากดแชร์ต่อ เพื่อเป็นวิทยาทานแก่ผู้สนใจศาสตร์ดวงจีน
สรุปอุปนิสัยของคนปีเกิด 12 นักษัตร และ 5 ธาตุ
สรุป การสอนวิธีดูอุปนิสัย ในแต่ละปีเกิด ของแต่ละคน เพื่อเราจะได้ทราบว่า เพื่อนเรา แฟนเรา ลูกน้องเรา แต่ละคนเป็นคนเช่นไร เข้ากับเราได้หรือไม่ ?
วิธีดู : กดเข้าไปดูในลิงค์เวปของแต่ละปี ด้านข้าง
ปีชวด : http://goo.gl/fA8bYu
**หมายเหตุ : ปีปฎิทินจีน ต่างจากไทย ให้นับวันตรุษจีนเป็นหลัก
วิธีดู : กดเข้าไปดูในลิงค์เวปของแต่ละปี ด้านข้าง
ปีชวด : http://goo.gl/fA8bYu
- ปี 2503 (หนูทอง),
- ปี 2515 (หนูน้ำ),
- ปี 2527 (หนูไม้),
- ปี 2539 (หนูไฟ),
- ปี 2551 (หนูดิน)
- ปี 2504 (วัวทอง),
- ปี 2516 (วัวน้ำ),
- ปี 2528 (วัวไม้),
- ปี 2540 (วัวไฟ),
- ปี 2552 (วัวดิน)
- ปี 2505 (เสือน้ำ),
- ปี 2517 (เสือไม้),
- ปี 2529 (เสือไฟ),
- ปี 2541 (เสือดิน),
- ปี 2553 (เสือทอง)
- ปี 2506 (กระต่ายน้ำ),
- ปี 2518 (กระต่ายไม้),
- ปี 2530 (กระต่ายไฟ),
- ปี 2542 (กระต่ายดิน),
- ปี 2554 (กระต่ายทอง)
- ปี 2507 (มังกรไม้),
- ปี 2519 (มังกรไฟ),
- ปี 2531 (มังกรดิน),
- ปี 2543 (มังกรทอง),
- ปี 2555 (มังกรน้ำ)
- ปี 2508 (งูไม้),
- ปี 2520 (งูไฟ),
- ปี 2532 (งูดิน),
- ปี 2544 (งูทอง),
- ปี 2556 (งูน้ำ)
- ปี 2509 (ม้าไฟ),
- ปี 2521 (ม้าดิน),
- ปี 2533 (ม้าทอง),
- ปี 2545 (ม้าน้ำ),
- ปี 2557 (ม้าไม้)
- ปี 2510 (แพะไฟ),
- ปี 2522 (แพะดิน),
- ปี 2534 (แพะทอง),
- ปี 2546 (แพะน้ำ),
- ปี 2558 (แพะไม้)
- ปี 2511 (ลิงดิน),
- ปี 2523 (ลิงทอง),
- ปี 2535 (ลิงน้ำ),
- ปี 2547 (ลิงไม้),
- ปี 2559 (ลิงไฟ)
- ปี 2512 (ไก่ดิน),
- ปี 2524 (ไก่ทอง),
- ปี 2536 (ไก่น้ำ),
- ปี 2548 (ไก่ไม้),
- ปี 2560 (ไก่ไฟ)
- ปี 2513 (หมาทอง),
- ปี 2525 (หมาน้ำ),
- ปี 2537 (หมาไม้),
- ปี 2549 (หมาไฟ),
- ปี 2561 (หมาดิน)
- ปี 2514 (หมูทอง),
- ปี 2526 (หมูน้ำ),
- ปี 2538 (หมูไม้),
- ปี 2550 (หมูไฟ),
- ปี 2562 (หมูดิน)
**หมายเหตุ : ปีปฎิทินจีน ต่างจากไทย ให้นับวันตรุษจีนเป็นหลัก
ความสุขบนรอยบิ่น
ครอบครัวเรามีพี่น้องสี่คน เราเป็นคนที่สาม พวกเราพี่น้องรักกันมาก เพราะพ่อแม่ปลูกฝังให้พวกกันรู้รักสามัคคีตั้งแต่เล็ก เราไม่ใช่ครอบครัวที่ร่ำรวย แต่คุณพ่อก็พยายามทำงานหนักเพื่อครอบครัว คุณแม่ดูแลทุกอย่างในบ้านอย่างมีระเบียบให้น่าอยู่ ฝีมือทำอาหารนี่เกินคำบรรยาย แม้พวกเราไม่เคยมีโอกาสไปชิมอาหารตามภัตตาคารหรู แต่เชื่อมั่นว่าฝีมือคุณแม่ไม่มีแพ้พวกเขา บ้านเราไม่ได้มีข้าวของเครื่องใช้ที่แพงนักหนา จะดีหน่อยก็จะเป็นชุดจานชามชุดใหญ่ที่เราใช้กันทุกมื้อ นั่นเพราะคุณแม่ต้องการให้พวกเราฝึกและคุ้นเคยกับมารยาทบนโต๊ะอาหาร จานชามชุดนี้แหละที่น่าจะหรูสุดในบ้านแล้ว
วันหนึ่งตอนที่คุณแม่กำลังเสริฟมันฝรั่งต้มใส่จาน เรายกจานเร็วไปหน่อยจนจานไปกระทบจานของพี่สาว ทำให้จานเราบิ่นไปเล็กน้อย เราใจเสียขึ้นมาทันที เพราะจานชามชุดนี้เราต้องใช้ร่วมกันหกคนทุกครั้ง แต่คุณแม่ก็ไม่ได้ดุว่าตำหนิเรา เพียงบอกว่าบิ่นนิดนึงยังใช้การได้ แต่เตือนเราว่าวันหลังให้ระวัง
หลังจากนั้น พอทุกครั้งที่ใครได้รับจานใบนี้ ก็จะบ่นเป็นเชิงหยอกล้อว่าวันนี้โชคร้ายจัง เราไม่สบายใจ มันเหมือนตอกย้ำความสะเพร่าของเราครั้งแล้วครั้งเล่า วันนี้น้องเราก็ได้จานใบนี้ แกเบ้ปากทำท่าจะเริ่มบ่น อยู่ๆ คุณพ่อก็ประกาศว่า จากนี้ไปถ้าใครได้รับจานบิ่นใบนี้ ทุกคนต้องไปหอมแก้มเขา ว่าแล้วคุณพ่อก็เข้าไปหอมแก้มน้องเป็นคนแรก แล้วทุกคนก็ทำตาม น้องยิ้มอย่างมีความสุขที่ได้รับความรักมากมายขนาดนี้
หลังจากวันนั้น ใครได้จานใบนั้นกลายเป็นสิ่งที่มีความสุข และถ้าวันไหนใครแบกความทุกข์เข้าบ้าน พวกเราก็จะจงใจวางจานใบนั้นข้างหน้าเขา แล้วทุกคนก็จะไปรุมหอมเขาพร้อมรอยยิ้ม ความทุกข์ความเศร้าหมองทั้งหลายก็แทบจะมลายหายไปในชั่วพริบตา
จานชามชุดนั้นสุดท้ายก็ต้องโละทิ้งตามสภาพและกาลเวลา ฐานะบ้านเราค่อยๆ ดีขึ้น เดี๋ยวนี้บ้านเรามีจานชามมากกว่าหนึ่งชุดแล้ว แต่เรามักจะระลึกถึงบรรยากาศของการโอบกอดหอมแก้มกันอยู่เสมอ
หลายปีผ่านไป วันหนึ่งเราไปทานข้าวที่ภัตตาคารพร้อมกัน ตอนบริกรเอาจานมาเสริฟ พวกเราสังเกตุเห็นว่า จานตรงข้างหน้าคุณพ่อมีรอยบิ่นเล็กๆ แทนที่เราจะเรียกให้บริกรเปลี่ยนจาน แต่เปล่า พวกเราทุกคนลุกขึ้นแล้วเดินไปหอมแก้มและโอบกอดคุณพ่ออย่างมีความสุข
*****
รอยบิ่นแท้จริงแล้วคือจุดบกพร่อง แต่มันกลับกลายเป็นสัญลักษณ์แห่งความสุขของเรา ทุกวันนี้แม้เราจะเจอสิ่งเลวร้ายขนาดไหน แต่เราก็สามารถเอาอีกมุมมองหนึ่งมาสยบความรู้สึกที่ไม่ดีออกไป
ขอบคุณคุณพ่อมากๆ ที่สอนให้เรารู้จักวิธีการมองต่างมุม เพื่อค้นหาความหมายใหม่ๆ ที่มีคุณค่ามากยิ่งๆ ขึ้น
ทุกสิ่งล้วนมีสองมุมมอง จะมองในแง่บวกหรือแง่ลบก็อยู่ที่ใจเรา หากมัวแต่มองด้านลบ เราคงสลัดปัญหาและความเศร้าหมองไม่พ้น แต่ถ้าฉลาดพอที่จะมองในแง่บวก ปัญหาต่างๆ น่าจะกลายเป็นเรื่องง่ายที่จะแก้ไข
เป็นเพราะคุณพ่อสอนให้เรารู้จักความหมายที่มีคุณค่าจากเหตุการณ์จานใบนั้น ยิ่งทำให้ครอบครัวเราเต็มเปี่ยมไปด้วยความรักและความสุขทุกคืนวัน
ขจรศักดิ์
แปลและเรียบเรียง
3/9/16
วันหนึ่งตอนที่คุณแม่กำลังเสริฟมันฝรั่งต้มใส่จาน เรายกจานเร็วไปหน่อยจนจานไปกระทบจานของพี่สาว ทำให้จานเราบิ่นไปเล็กน้อย เราใจเสียขึ้นมาทันที เพราะจานชามชุดนี้เราต้องใช้ร่วมกันหกคนทุกครั้ง แต่คุณแม่ก็ไม่ได้ดุว่าตำหนิเรา เพียงบอกว่าบิ่นนิดนึงยังใช้การได้ แต่เตือนเราว่าวันหลังให้ระวัง
หลังจากนั้น พอทุกครั้งที่ใครได้รับจานใบนี้ ก็จะบ่นเป็นเชิงหยอกล้อว่าวันนี้โชคร้ายจัง เราไม่สบายใจ มันเหมือนตอกย้ำความสะเพร่าของเราครั้งแล้วครั้งเล่า วันนี้น้องเราก็ได้จานใบนี้ แกเบ้ปากทำท่าจะเริ่มบ่น อยู่ๆ คุณพ่อก็ประกาศว่า จากนี้ไปถ้าใครได้รับจานบิ่นใบนี้ ทุกคนต้องไปหอมแก้มเขา ว่าแล้วคุณพ่อก็เข้าไปหอมแก้มน้องเป็นคนแรก แล้วทุกคนก็ทำตาม น้องยิ้มอย่างมีความสุขที่ได้รับความรักมากมายขนาดนี้
หลังจากวันนั้น ใครได้จานใบนั้นกลายเป็นสิ่งที่มีความสุข และถ้าวันไหนใครแบกความทุกข์เข้าบ้าน พวกเราก็จะจงใจวางจานใบนั้นข้างหน้าเขา แล้วทุกคนก็จะไปรุมหอมเขาพร้อมรอยยิ้ม ความทุกข์ความเศร้าหมองทั้งหลายก็แทบจะมลายหายไปในชั่วพริบตา
จานชามชุดนั้นสุดท้ายก็ต้องโละทิ้งตามสภาพและกาลเวลา ฐานะบ้านเราค่อยๆ ดีขึ้น เดี๋ยวนี้บ้านเรามีจานชามมากกว่าหนึ่งชุดแล้ว แต่เรามักจะระลึกถึงบรรยากาศของการโอบกอดหอมแก้มกันอยู่เสมอ
หลายปีผ่านไป วันหนึ่งเราไปทานข้าวที่ภัตตาคารพร้อมกัน ตอนบริกรเอาจานมาเสริฟ พวกเราสังเกตุเห็นว่า จานตรงข้างหน้าคุณพ่อมีรอยบิ่นเล็กๆ แทนที่เราจะเรียกให้บริกรเปลี่ยนจาน แต่เปล่า พวกเราทุกคนลุกขึ้นแล้วเดินไปหอมแก้มและโอบกอดคุณพ่ออย่างมีความสุข
*****
รอยบิ่นแท้จริงแล้วคือจุดบกพร่อง แต่มันกลับกลายเป็นสัญลักษณ์แห่งความสุขของเรา ทุกวันนี้แม้เราจะเจอสิ่งเลวร้ายขนาดไหน แต่เราก็สามารถเอาอีกมุมมองหนึ่งมาสยบความรู้สึกที่ไม่ดีออกไป
ขอบคุณคุณพ่อมากๆ ที่สอนให้เรารู้จักวิธีการมองต่างมุม เพื่อค้นหาความหมายใหม่ๆ ที่มีคุณค่ามากยิ่งๆ ขึ้น
ทุกสิ่งล้วนมีสองมุมมอง จะมองในแง่บวกหรือแง่ลบก็อยู่ที่ใจเรา หากมัวแต่มองด้านลบ เราคงสลัดปัญหาและความเศร้าหมองไม่พ้น แต่ถ้าฉลาดพอที่จะมองในแง่บวก ปัญหาต่างๆ น่าจะกลายเป็นเรื่องง่ายที่จะแก้ไข
เป็นเพราะคุณพ่อสอนให้เรารู้จักความหมายที่มีคุณค่าจากเหตุการณ์จานใบนั้น ยิ่งทำให้ครอบครัวเราเต็มเปี่ยมไปด้วยความรักและความสุขทุกคืนวัน
ขจรศักดิ์
แปลและเรียบเรียง
3/9/16
ลองจินตนาการว่าคุณนั่งอยู่ในร้านอาหาร อยู่ๆ ก็มีแมลงสาบจากซอกหลืบไหนสักแห่งบินมาเกาะที่ผู้หญิงคนหนึ่ง...
ลองจินตนาการว่าคุณนั่งอยู่ในร้านอาหาร อยู่ๆ ก็มีแมลงสาบจากซอกหลืบไหนสักแห่งบินมาเกาะที่ผู้หญิงคนหนึ่ง เธอจึงเริ่มกรีดร้องทันทีที่เห็นมัน
หลังจากนั้นเธอก็เริ่มกระโดดโลดเต้น หวังว่าแมลงสาบตัวนั้นมันจะเลิกเกาะติดเธอเสียที มือทั้งสองข้างก็พยายามปัดมันออก แต่แมลงสาบเจ้ากรรมดันอยู่นิ่งๆ ซะอย่างนั้น
ปฏิกิริยาของผู้หญิงคนนั้นเริ่มทำให้ทุกคนที่นั่งร่วมโต๊ะกับเธอต้องประสาทเสียไปด้วย
และในที่สุด แมลงสาบตัวนั้นมันก็บินออกไปจากเธอ
แต่ลงไปจอดที่ไหล่ของผู้หญิงอีกคนในกลุ่ม แล้วผู้หญิงคนนั้นก็เต้นแร้งเต้นกาเหมือนผู้หญิงคนแรกไม่มีผิด ความโกลาหลมาเยือนโต๊ะนั้นทันที
เมื่อเด็กเสิร์ฟสังเกตเห็น เขาเคลื่อนที่เข้ามาอย่างรวดเร็วเพื่อหวังจะระงับเหตุการณ์ พอดีกับที่แมลงสาบเจ้าปัญหามันบินมาเกาะที่ผ้ากันเปื้อนของเขาพอดี
แต่แทนที่จะสะบัดผ้าออก เขากลับยืนนิ่ง และคอยสังเกตการเคลื่อนที่ของแมลงสาบตัวนั้น ซึ่งมันกำลังค่อยๆ เดินขึ้นมาบนเสื้อเชิ้ตของเขา
จนกระทั่งเริ่มจับทิศทางการเดินของมันได้ เขาจึงคว้ามันไว้ และขว้างออกไปที่นอกร้านอาหาร
คำถามที่น่าสนใจคือ “แมลงสาบ” คือต้นตอของความโกลาหลหรือเปล่า?
ถ้าใช่ ทำไมเด็กเสิร์ฟจึงยืนนิ่งๆ และสามารถจัดการกับมันได้อย่างละมุนละม่อม
นั่นก็เป็นเพราะว่ามันไม่เกี่ยวกับแมลงสาบ มันคือความสามารถในการรับมือกับสิ่งที่เข้ามารบกวน ซึ่งในที่นี้ก็คือแมลงสาบ
เทียบกับเหตุการณ์ในชีวิตจริง มีหลายๆ อย่างที่ทำให้เราหัวเสีย เช่น เสียงบ่นของคนรอบตัว หรือเสียงก่นด่าของเจ้านาย ซึ่งจริงๆ แล้วเราเองต่างหากที่เลือกได้ว่าจะรู้สึกอย่างไรกับสิ่งเหล่านั้น ถ้าเราหงุดหงิดกับมัน นั่นก็เป็นเพราะเราเลือกเอง ไม่ใช่เพราะสิ่งเหล่านั้นทำให้เรารู้สึกแย่
มันไม่ใช่รถที่ติดอยู่บนท้องถนนที่ทำให้เราอารมณ์เสีย แต่เป็นความสามารถในการรับมือของเราเองต่างหากที่ทำให้เราหัวเสียกับมัน
มันคือปฏิกิริยาของเราที่มีต่อปัญหาต่างหากที่สร้างความโกลาหลให้กับชีวิตของเรา และสิ่งที่ Sundra เรียนรู้จากเรื่องนี้คือ เขาเข้าใจว่าควรมีปฏิกริยากับปัญหาต่างๆ ในชีวิตอย่างไร
เขาจะรับผิดชอบกับมัน ไม่ใช่แค่ react แต่เป็น respond
สองอย่างนี้ไม่เหมือนกัน เพราะ reaction มาจากสัญชาตญาณ ในขณะที่ response มาจากการคิดใคร่ครวญเป็นอย่างดี เพื่อควบคุมสถานการณ์ไม่ให้บานปลายเกินรับมือ เพื่อหลีกเลี่ยงการทำให้อะไรๆ มันแย่ลง เพื่อป้องกันการตัดสินใจผิดพลาดเพราะความโกรธ ความกังวล ความเครียด หรือความรีบเร่ง
นั่นคือวิธีการที่ดีที่สุดในการทำความเข้าใจชีวิต
.....
http://thumbsup.in.th/2015/08/cockroach-theory-that-will-teach-you-a-thing-or-two-about-life/
หลังจากนั้นเธอก็เริ่มกระโดดโลดเต้น หวังว่าแมลงสาบตัวนั้นมันจะเลิกเกาะติดเธอเสียที มือทั้งสองข้างก็พยายามปัดมันออก แต่แมลงสาบเจ้ากรรมดันอยู่นิ่งๆ ซะอย่างนั้น
ปฏิกิริยาของผู้หญิงคนนั้นเริ่มทำให้ทุกคนที่นั่งร่วมโต๊ะกับเธอต้องประสาทเสียไปด้วย
และในที่สุด แมลงสาบตัวนั้นมันก็บินออกไปจากเธอ
แต่ลงไปจอดที่ไหล่ของผู้หญิงอีกคนในกลุ่ม แล้วผู้หญิงคนนั้นก็เต้นแร้งเต้นกาเหมือนผู้หญิงคนแรกไม่มีผิด ความโกลาหลมาเยือนโต๊ะนั้นทันที
เมื่อเด็กเสิร์ฟสังเกตเห็น เขาเคลื่อนที่เข้ามาอย่างรวดเร็วเพื่อหวังจะระงับเหตุการณ์ พอดีกับที่แมลงสาบเจ้าปัญหามันบินมาเกาะที่ผ้ากันเปื้อนของเขาพอดี
แต่แทนที่จะสะบัดผ้าออก เขากลับยืนนิ่ง และคอยสังเกตการเคลื่อนที่ของแมลงสาบตัวนั้น ซึ่งมันกำลังค่อยๆ เดินขึ้นมาบนเสื้อเชิ้ตของเขา
จนกระทั่งเริ่มจับทิศทางการเดินของมันได้ เขาจึงคว้ามันไว้ และขว้างออกไปที่นอกร้านอาหาร
คำถามที่น่าสนใจคือ “แมลงสาบ” คือต้นตอของความโกลาหลหรือเปล่า?
ถ้าใช่ ทำไมเด็กเสิร์ฟจึงยืนนิ่งๆ และสามารถจัดการกับมันได้อย่างละมุนละม่อม
นั่นก็เป็นเพราะว่ามันไม่เกี่ยวกับแมลงสาบ มันคือความสามารถในการรับมือกับสิ่งที่เข้ามารบกวน ซึ่งในที่นี้ก็คือแมลงสาบ
เทียบกับเหตุการณ์ในชีวิตจริง มีหลายๆ อย่างที่ทำให้เราหัวเสีย เช่น เสียงบ่นของคนรอบตัว หรือเสียงก่นด่าของเจ้านาย ซึ่งจริงๆ แล้วเราเองต่างหากที่เลือกได้ว่าจะรู้สึกอย่างไรกับสิ่งเหล่านั้น ถ้าเราหงุดหงิดกับมัน นั่นก็เป็นเพราะเราเลือกเอง ไม่ใช่เพราะสิ่งเหล่านั้นทำให้เรารู้สึกแย่
มันไม่ใช่รถที่ติดอยู่บนท้องถนนที่ทำให้เราอารมณ์เสีย แต่เป็นความสามารถในการรับมือของเราเองต่างหากที่ทำให้เราหัวเสียกับมัน
มันคือปฏิกิริยาของเราที่มีต่อปัญหาต่างหากที่สร้างความโกลาหลให้กับชีวิตของเรา และสิ่งที่ Sundra เรียนรู้จากเรื่องนี้คือ เขาเข้าใจว่าควรมีปฏิกริยากับปัญหาต่างๆ ในชีวิตอย่างไร
เขาจะรับผิดชอบกับมัน ไม่ใช่แค่ react แต่เป็น respond
สองอย่างนี้ไม่เหมือนกัน เพราะ reaction มาจากสัญชาตญาณ ในขณะที่ response มาจากการคิดใคร่ครวญเป็นอย่างดี เพื่อควบคุมสถานการณ์ไม่ให้บานปลายเกินรับมือ เพื่อหลีกเลี่ยงการทำให้อะไรๆ มันแย่ลง เพื่อป้องกันการตัดสินใจผิดพลาดเพราะความโกรธ ความกังวล ความเครียด หรือความรีบเร่ง
นั่นคือวิธีการที่ดีที่สุดในการทำความเข้าใจชีวิต
.....
http://thumbsup.in.th/2015/08/cockroach-theory-that-will-teach-you-a-thing-or-two-about-life/
Subscribe to:
Posts (Atom)