Attention!

อ่านก่อนนะ >> "กาลามสูตร" -- จะได้มีสติระวัง ไม่เผลอพลั้งหลงป่าเวลาอ่านบล็อกนี้ (^_^)

Thursday, October 6, 2016

ฝนตก... ไม่ใช่ปิดหัวนะครับ

เห็นช่วงนี้ฝนตกทุกวัน คนไม่สบายกันมาก เลยเอาวิธีการดูแลสุขภาพที่ถูกต้องมาฝาก นั่นคือ....

"เวลาเจอฝนตกใหม่ๆ ให้ปิดจมูก ไม่ใช่ปิดหัว !!!!"

เพราะสิ่งที่ทำให้เราป่วยนั้น คือเชื้อโรคที่พื้นดินลอยขึ้นเมื่อโดนเม็ดฝนตกกระแทกใส่ เข้าไปในจมูกเวลาเราหายใจ...เลยป่วย

ส่วนน้ำฝนที่โดนหัวนั้นไม่ทำให้ป่วย ลองเทียบกับเวลาเราอาบ หัวเปียกมากกว่าก็ไม่ป่วย

แต่ถ้าฝนตกนานจนพื้นเปียกหมดแล้ว ไม่มีกลิ่นไอดิน ไม่ต้องไปกลัว เพราะล้างเชื้อโรคหมดแล้ว

ฝากกด "Share" บอกทุกคนที่รู้จัก และเอาไปสอนลูกๆด้วยนะครับ เพราะทุกวันนี้ครูที่โรงเรียนก็สอนผิดๆ ให้เด็กปิดศีรษะ แทนที่จะปิดจมูก จึงได้ป่วยกันทั่วบ้านทั่วเมือง

ช่วงนี้แนะนำให้ดื่มน้ำขิงทุกวัน ส่วนใครที่ป่วยแล้ว ก็ให้ดื่มน้ำขิงวันละ 3-5 แก้ว (โสมก็ได้) หรือดื่มแทนน้ำเปล่าก็ได้นะครับ

ห้ามทานผักสดและผลไม้!! เพราะคิดว่ามีวิตามิน C สูง จะยิ่งหายช้านะครับ เพราะป่วยจากการโดนฝนเป็นอาการประเภทเย็น (หยิน) หากกินผักผลไม้ที่มีสภาพเย็น อาการจะยิ่งหนัก ยกเว้นผลไม้ที่กินแล้วร้อนใน สามารถกินได้

วิตามิน C และผักผลไม้ที่มีสภาพเย็น ใช้รักษาได้เฉพาะหวัดแดด เท่านั้นครับ

"การรักษาสุขภาพด้วยภูมิปัญญาจีนชั้นสูง ผนวกวิทยาการแพทย์ตะวันตก” เพียง 3 วันเท่านั้น สามารถเอาไปไว้ใช้ดูแลตัวเองและคนในครอบครัวได้ตลอดชีวิต

Wednesday, October 5, 2016

เติมเต็มชีวิตในเวลาน้อยนิด

อาจารย์วิษณุเป็นคุรุชาวอินเดียที่มีลูกศิษย์ลูกหามาก  วันหนึ่งอาจารย์เรียกศิษย์สองคนที่ใกล้ชิดมาหาแล้วพาไปยังห้องเปล่าสองห้อง  ให้เงินคนละ ๑ รูปีแล้วสั่งว่าทำอย่างไรก็ได้ให้ห้องเต็ม  ไชยารีบวิ่งไปที่ตลาดทันทีและพยายามหาของที่สามารถซื้อมาใส่ห้องให้เต็มด้วยเงิน ๑ รูปี  แต่หาเท่าไรก็ไม่เจอ เพราะ ๑ รูปีนั้นน้อยเกินไป สุดท้ายเขาก็คิดออก  เขาไปหาคนเก็บขยะ  ใช้เวลาเจรจาไม่นาน เขาก็ขนขยะกองใหญ่ไปใส่ในห้องของตนจนเต็มด้วยความภาคภูมิใจที่ทำงานสำเร็จ

ส่วนจิตรนั้นเมื่อได้รับคำสั่งจากอาจารย์  ก็นั่งสมาธิ ทำจิตสงบอยู่ในห้องพักใหญ่  จากนั้นก็เดินไปที่ตลาด ซื้อไม้ขีดไฟ  ธูป และประทีป  เมื่อกลับมายังห้องของตน เขาก็จุดธูปและประทีป  ไม่นานห้องก็อบอวลด้วยกลิ่นหอมและเต็มไปด้วยแสงสว่าง

เมื่ออาจารย์วิษณุมาตรวจงานของลูกศิษย์ทั้งสอง  เขาเบือนหน้าหนีทันทีที่ย่างเท้าเข้าห้องของไชยาเพราะกลิ่นเหม็นโชยมาอย่างแรงจากกองขยะ  แต่อาจารย์กลับแย้มยิ้มเมื่อเดินเข้าไปในห้องของจิตร ซึ่งสว่างไสวและอบอวลด้วยกลิ่นมะลิและไม้จันทน์

นิทานเรื่องนี้ไม่เพียงสะท้อนถึงความแตกต่างทางสติปัญญาของศิษย์ทั้งสองเท่านั้น แต่ยังชี้ให้เห็นมุมมองหรือทัศนคติที่แตกต่างกันด้วย  ไชยานั้นให้ความสำคัญกับวัตถุหรือสิ่งที่จับต้องได้  เขาจึงนึกถึงแต่การหาวัตถุสิ่งของมาใส่ห้องให้เต็ม  แต่ในเมื่อเงิน ๑ รูปีนั้นซื้ออะไรได้ไม่มาก เขาจึงลงเอยด้วยการซื้อกองขยะ กล่าวอีกนัยหนึ่งเขาวัดความสำเร็จด้วยปริมาณ

ตรงข้ามกับจิตร  เขาให้ความสำคัญกับสิ่งที่เป็นนามธรรม  ไม่เน้นที่ปริมาณ แต่มุ่งที่คุณภาพ  เมื่อต้องหาอะไรมาใส่ในห้องให้เต็ม  เขาจึงนึกถึงแสงสว่างและกลิ่นหอม  ซึ่งให้ความสุขและรื่นรมย์ใจแก่เจ้าบ้านและผู้มาเยือน

มองให้ลึก  เรื่องของไชยาและจิตร มิใช่อะไรอื่น หากคือภาพสะท้อนของผู้คนในโลกนี้  ห้องนั้นคืออุปมาของชีวิต  ส่วนเงิน ๑ รูปีนั้นหมายถึงเวลาอันน้อยนิดที่เรามีอยู่ในโลกนี้  ผู้คนทั้งหลายปรารถนาที่จะเห็นชีวิตของตนได้รับการเติมเต็ม  แต่คนส่วนใหญ่เลือกที่จะเติมเต็มชีวิตของตนด้วยวัตถุ  ดังนั้นจึงทุ่มเทเวลาทั้งหมดที่มีเพื่อแสวงหาเงินทองและสะสมทรัพย์สมบัติให้มากที่สุด

คนเหล่านั้นรู้สึกว่าชีวิตตนจะมีคุณค่าได้ต่อเมื่อมีวัตถุประดับประดา ใช้รถหรูราคาแพง หรือใช้สินค้าแบรนด์เนม  อย่างไรก็ตามบ่อยครั้งสิ่งที่หามานั้นมีสภาพไม่ต่างจากกองขยะ คือนอกจากไม่ได้ใช้แล้ว ยังรกบ้าน เป็นภาระแก่จิตใจ   ยิ่งทรัพย์สมบัติที่ได้มาจากการคดโกงหรือการผิดศีลด้วยแล้ว ก็เป็นขยะดี ๆ นี้เอง เพราะเต็มไปด้วยโทษและส่งกลิ่นเหม็นประจานเจ้าของ

แท้จริงแล้วมีสิ่งอื่นที่ดีกว่าที่ช่วยเติมเต็มชีวิตของเรา นั่นคือ บุญกุศล  ความดีงาม รวมทั้งความสงบเย็นในจิตใจ อันเกิดจากคุณธรรมและความเข้าใจชีวิต   ใครที่มีสิ่งเหล่านี้อยู่ในจิตใจ จะไม่รู้สึกพร่อง กลับรู้สึกเต็มเปี่ยมอยู่ตลอดเวลา  คนแวดล้อมก็มีความสุข ตรงข้ามกับคนที่พรั่งพร้อมด้วยวัตถุ  หากไร้สิ่งเหล่านี้ในจิตใจ  จะรู้สึกพร่องอยู่ตลอดเวลา  จึงดิ้นรนตักตวงไม่หยุดหย่อน แต่ได้เท่าไหร่ก็ไม่เคยรู้จักพอ  ขณะเดียวกันคนแวดล้อมก็อยู่อย่างไม่เป็นสุข เพราะกลายเป็นที่ระบายความทุกข์ของคนเหล่านั้นอยู่ตลอดเวลา

เราทุกคนล้วนมีเวลาเพียงน้อยนิดในโลกนี้  เราไม่สามารถใช้เวลาทั้งหมดที่มีเพื่อหาวัตถุสิ่งเสพมาสนองความปรารถนาจนเต็มอิ่มได้  แต่เวลาน้อยนิดที่เรามีอยู่นั้นมากพอที่จะแสวงหาความดีงามมาเติมเต็มจิตใจจนอิ่มเอมได้

พระไพศาล วิสาโล

Sunday, October 2, 2016

RT/thank Waranuch #LINE

ลึกซึ้ง...การกินเจ ไม่ใช่การทำบุญ การกินเนื้อสัตว์ ไม่ใช่การทำบาป

เรื่อง "การบริโภคเนื้อสัตว์"
(วิสัชนาธรรมโดย สมเด็จพระญาณสังวร สมเด็จพระสังฆราชฯ)

สมเด็จพระสังฆราช เคยปรารถเรื่องการกินเจกับพระราชินีว่าคนไทย "เข้าใจผิด" อยู่มาก

การกินเจ (ตั้งใจไม่กินเนื้อสัตว์) จริงๆ ไม่ได้บุญ

อธิบาย คือ เราไม่กินข้าวขาหมู แล้วคิด (จิตนาการ) ว่า หมูจะไม่ถูกฆ่า เปรียบได้กับเรา นั่งอยู่บ้านเฉยๆ แล้วคิด (จิตนาการ) ว่า เราไปช่วยสอนหนังสือคนอนาถา บุญที่เราไปสอนหนังสือคนอนาถานั้น ไม่มี ไม่เกิด เพราะเรา นึกๆ คิดๆ ไปเองไม่ได้ทำ ไม่ได้กระทำจริง

ถ้าอยากได้บุญ เราต้องช่วยชีวิตสัตว์ มี ๒ ข้อ คือ

๑.ช่วยชีวิตมันโดยการไถ่ชีวิต ซื้อสัตว์ที่กำลังถูกฆ่านำมาปล่อย
๒.เมตตาสัตว์ไม่ทำร้ายมัน อย่างนี้เป็นบุญ

แต่การกินเจ บุญไม่เกิด เพราะเราไม่ได้ลงมือกระทำจริง (ช่วยชีวิตสัตว์) เป็นเพียงแต่คิดไปเอง

พระเทวทัตเคยมาเสนอ ให้ชาวพุทธไม่กินเนื้อสัตว์
พระพุทธเจ้าปฎิเสธ พร้อมให้เหตุผลว่า
๑. เนื้อสัตว์ไม่ใช่ของเหม็น อกุศลกรรมต่างหากที่เป็นของเหม็น
๒. พระต้อง ควรเป็นผู้เลี้ยงง่าย
๓. อนุญาตในการกินเนื้อสัตว์ที่ -ไม่เห็น -ไม่รู้ -ไม่ใช่เนื้อที่ฆ่าโดยเฉพาะให้ตน
๔. อาหารเป็นแค่ของเลี้ยงกายไม่ให้ตาย อย่าสนใจมาก

การรับประทานอาหารมังสวิรัติเป็นบุญหรือไม่ การที่จะวินิจฉัยว่าการกระทำอะไร เป็นบุญหรือไม่เป็น
บุญนั้น ต้องอาศัยกับหลักคำสอนของพระพุทธเจ้า ที่ว่าด้วย บุญกิริยาวัตถุ ๑๐ อย่าง คือ

๑. ทานมัย บุญสำเร็จด้วยการบริจาคทาน
๒. สีลมัย บุญสำเร็จด้วยการรักษาศีล
๓. ภาวนามัย บุญสำเร็จด้วยการเจริญภาวนา
๔. อปจายนมัย บุญสำเร็จด้วยประพฤติ อ่อนน้อมถ่อมตนต่อผู้ใหญ่
๕. เวยยาวัจจมัย บุญสำเร็จด้วยการช่วยเหลือขวนขวายในกิจการงานต่างๆ
๖. ปัตติทานมัย บุญสำเร็จด้วยการให้ส่วนบุญ
๗. ปัตตานุโมทนามัย บุญสำเร็จด้วยการอนุโมทนาส่วนบุญ
๘. ธัมมัสสวนมัย บุญสำเร็จด้วยการฟังธรรม
๙. ธัมมเทสนามัย บุญสำเร็จด้วยการแสดงธรรม
๑๐.ทิฏฐุชุกัมม์ การทำความคิดเห็นของตนให้ตรง

เมื่อเทียบเคียงกับบุญกิริยาวัตถุ ๑๐ วิธี แล้ว ไม่พบว่าการรับประทานอาหารมังสวิรัติ คือ รับประทานแต่พืชผัก เป็นวิธีทำบุญข้อใดเลย จึงไม่นับว่าเป็นวิธีทำบุญในพระพุทธศาสนา ลองคิดดูว่าถ้าการกินพืช เช่น ผัก หญ้า ได้บุญ แล้วสัตว์ที่กินพืชเป็นอาหาร เช่น วัว ควาย แพะ แกะ ก็ต้องได้บุญมากกว่ามนุษย์ เพราะสัตว์พวกนี้กินพืชตลอดชีวิต ไม่กินเนื้อสัตว์เลย

การกินเนื้อสัตว์ บาป หรือ ไม่?

การที่จะวินิจฉัยว่าบาปหรือไม่บาปนั้น ต้องพิจารณาว่า การกินเนื้อสัตว์ที่ตายแล้ว เป็นการผิดศีลข้อปาณาติบาตหรือไม่ ศีลข้อปาณาติบาต คือ งดเว้นจากการฆ่าสัตว์ นั้นจะผิดศีลก็ต่อเมื่อประกอบด้วย องค์ ๕ คือ

๑. ปาโณ สัตว์มีชีวิต
๒. ปาณสญฺญิตา รู้ว่าสัตว์มีชีวิต
๓. วธกจิตฺตํ จิตคิดจะฆ่า
๔. อุปกฺกโม พยายามที่จะฆ่า
๕. เตน มรณํ สัตว์ตายด้วยความพยายามนั้น

เมื่อครบองค์ประกอบทั้ง ๕ ข้อ จึงถือว่าเป็นการฆ่าสัตว์ ผิดศีลข้อที่ ๑ เป็นบาป แต่ถ้าไม่ได้ลงมือฆ่า
เอง และไม่ได้ใช้ให้ผู้อื่นฆ่า ก็ไม่เป็นบาป  ตัวอย่าง เราไปจ่ายตลาด ซื้อกุ้งแห้ง ปลาดุกย่าง ปลาทู เนื้อหมู ฯลฯ  เราได้มีส่วนร่วมในการฆ่าสัตว์เหล่านั้นหรือไม่  สัตว์เหล่านั้นย่อมตายก่อนที่เราจะไปซื้อมาเป็นอาหาร ถึงเราจะซื้อหรือไม่ซื้อ สัตว์เหล่านั้นก็ตายอยู่แล้ว เราไม่ได้มีส่วนทำให้ตาย

มีพุทธภาษิตบทหนึ่งว่า
“นตฺถิ ปาปํ อกุพฺพโต”
“บาป ไม่มีแก่ผู้ไม่ทำ”

การกินผักก็อาจจะต้องฆ่าสัตว์ทางอ้อมไปด้วยเช่นกัน เพราะต้องไถดิน ใส่ปุ๋ย ใช้ยากำจัดแมลง อาจทำให้แมลงต่างๆ ไส้เดือนตายได้ ถ้าแบบนี้บาปก็คงไม่ต้องทำสัมมาอาชีพกันเลย

หลวงปู่แหวนท่านบอกว่า
"ไอ้วัวควายกินหญ้าอยู่ตั้งนาน ไม่เห็นเป็นพระอรหันต์ซักตัว"

Saturday, October 1, 2016

อย่า “ติดลูก” จนถอนตัวไม่ไหว By พญ.สาริณี

อย่า “ติดลูก” จนถอนตัวไม่ไหว By พญ.สาริณี

พ่อแม่กลุ่มหนึ่ง จำนวนไม่น้อยทีเดียว กำลังใช้ชีวิตแบบมุ่งหน้าไปสู่ การสร้าง “ความลำบากใจ” ให้ลูก โดยรู้เท่าไม่ถึงการณ์

จากประสบการณ์ทำงาน ที่ต้องช่วยแก้ไขปัญหาให้ทั้งพ่อแม่และลูกๆ ของพวกเขามาเป็นหลักสิบปี หมอพบว่าครอบครัวเหล่านี้ มีลักษณะหลายอย่างคล้ายๆ กัน คือ ...

(Full story via link)
http://someone-said.blogspot.com/2016/10/blog-post.html

อย่า “ติดลูก” จนถอนตัวไม่ไหว

By  พญ.สาริณี
https://m.facebook.com/story.php?story_fbid=1779031709005895&substory_index=0&id=1538233426419059

พ่อแม่กลุ่มหนึ่ง จำนวนไม่น้อยทีเดียว กำลังใช้ชีวิตแบบมุ่งหน้าไปสู่ การสร้าง “ความลำบากใจ” ให้ลูก โดยรู้เท่าไม่ถึงการณ์

จากประสบการณ์ทำงาน ที่ต้องช่วยแก้ไขปัญหาให้ทั้งพ่อแม่และลูกๆ ของพวกเขามาเป็นหลักสิบปี หมอพบว่าครอบครัวเหล่านี้ มีลักษณะหลายอย่างคล้ายๆ กัน คือ

1. เป็นครอบครัวระดับกลางถึงสูง ทั้งด้านการศึกษาของพ่อแม่ ฐานะการเงินของบ้าน ความตั้งใจอยากสร้างครอบครัว ความอยากมีลูก ความต้องการเลี้ยงลูกด้วยตัวเองอย่างเข้มข้น

เรื่องราวปัญหาที่หมอจะเล่าให้ฟังต่อๆ ไป มักไม่พบในคนยากคนจนเลย

2. พ่อหรือแม่ ใครคนใดคนหนึ่งสละตัวเองออกมาเลี้ยงลูกแบบเต็มเวลา หรือไม่ก็พักความก้าวหน้าเรื่องงานไว้ระยะใหญ่ๆ ขอเลี้ยงลูกให้ได้มากที่สุดก่อน

3. คู่ของคนที่ดูแลลูกเต็มเวลา มักเต็มใจ สนับสนุนแบบสุดตัว ให้อีกฝ่ายทำ “ทุกอย่าง” ที่เกี่ยวกับลูก โดยไม่ปริปากบ่น (ให้ได้ยิน)

4. คนหนึ่งหาเงินไปสักพัก อีกคนเลี้ยงลูกเต็มที่ไปสักพัก สามีภรรยาเริ่ม “ห่างเหินทางอารมณ์” ออกไปเรื่อยๆ

5. ประมาณเกือบครึ่งหนึ่งของเคสที่หมอดูแลอยู่ จะพบปัญหาผู้ชายนอกใจผู้หญิงร่วมด้วย

6. ปัญหานอกใจมักถูกเก็บเป็นความลับ ลูกๆ ในบ้านไม่ทราบ เพราะพ่อแม่ปิดปากเงียบ และพยายามอย่างยิ่งที่จะไม่ให้เด็กๆ รู้ คนที่เริ่มมาพบหมอคือฝ่ายหญิง เนื่องจากมีภาวะซึมเศร้า

7. สามีภรรยา “พยายาม” ที่จะดำเนินชีวิตสมรสต่อไป ให้เหตุผลเรื่องลูกเป็นสำคัญ ความรู้สึกของตัวเองเป็นเรื่องรอง

8. บ้านที่ไม่ถึงกับมีปัญหาความสัมพันธ์ระหว่างสามีภรรยารุนแรงมากนัก มักพบว่าลูกๆ ของบ้านนั้นถูกเลี้ยงมาจนกระทั่งมีความสามารถเรื่องใดเรื่องหนึ่ง (หรือหลายเรื่อง) ที่พิเศษจริงๆ

เช่น ผลการเรียนโดดเด่น ชนะรางวัลต่างๆ ทั้งในและนอกโรงเรียน เป็นนักกีฬา ศิลปินประเภทต่างๆ ที่ทำชื่อเสียงได้มาก เป็นต้น

คู่สามีภรรยาที่มีลักษณะดังกล่าวเหล่านี้ มักพบว่าคนเป็นแม่จะ “ติดลูก” อย่างมาก ไปไหนไปกัน มีกิจกรรมร่วมกัน ไปนั่งเฝ้ากัน มีความเชื่อมโยงทางอารมณ์ต่อกันในระดับสูง

ส่วนใหญ่ที่หมอพบ มักไม่มีพ่ออยู่ “ตรงนั้น” ด้วย ส่วนน้อยที่พอเห็นได้ คือ ทั้งพ่อแม่ลูกตัวติดกันสามหรือสี่คน (พ่อแม่และลูกสองคน)

ช่วงเวลาแบบนี้จนถึงก่อนลูกเข้าวัยรุ่น คนเป็นแม่มักมีความสุขอยู่ในเกณฑ์ดี ดูไม่มีปัญหาอะไร เพราะความสัมพันธ์แม่ลูกที่ดูแสนสุขนั้น ช่วย “กลบ” ความทุกข์จากเรื่องอื่นๆ ไว้จนมิด

จนวันหนึ่ง ลูกเข้าวัยรุ่นเต็มตัว ประมาณ ม.1- ม.2 ทุกอย่างดูเหมือน “กลับตาลปัตร” แบบไม่มีเวลาให้คนเป็นแม่ตั้งตัวเท่าไหร่เลย

แม่รู้สึกว่าลูกเปลี่ยนไปมาก ไม่เชื่อแม่ ไม่ฟังแม่ รักเพื่อนมากกว่าแม่ แม่รู้สึกเหมือนเป็นหมาหัวเน่าของลูก น้อยใจลูกอย่างสุดแสน พาลหาเรื่องทะเลาะกับลูกแทบจะตลอดเวลา

บ้านที่มีลูกมากกว่าหนึ่งคน แม่มักจะพูดจาต่อว่าวัยรุ่นในบ้าน ให้ลูกคนที่เหลือ ได้ยินได้ฟังบ่อยๆ ความสัมพันธ์พี่น้องพลอยแย่ลงไปอีกในช่วงเวลานั้น

ส่วนใหญ่คนเป็นพ่อจะลอยตัวจากปัญหา ไม่ได้รู้สึกแย่กับวัยรุ่นเท่าที่ภรรยาตัวเองรู้สึก เพราะก่อนหน้านี้คนเป็นพ่อไม่ได้ตัวติดกับลูกอยู่แล้ว เมื่อลูกถอยห่างออกไปด้วยภาวะเข้าวัยรุ่น พ่อจึงไม่ได้รับผลกระทบมากมายนัก

ส่วนของลูก สิ่งที่เกิดขึ้นคือ “ความลำบากใจ” อย่างที่หมอเขียนไว้ตั้งแต่ย่อหน้าแรกของบทความ

ธรรมชาติของวัยรุ่น ต้องออกห่างจากพ่อแม่ทีละนิด ทำความรู้จักโลกกว้างทีละน้อย ได้มีโอกาสลองผิดลองถูกอย่างจริงจังมากขึ้น

เอาชนะความกลัวต่อความล้มเหลวแบบค่อยเป็นค่อยไป จนกระทั่งเติบโตทางความคิด ทางอารมณ์ และทางร่างกายอย่างเต็มที่ในตอนท้าย

เมื่อมีผู้ใหญ่โดยเฉพาะคนเป็นพ่อเป็นแม่ ซึ่งมีอิทธิพลกับใจของลูกที่สุดในโลกแล้ว

มาเป็นตัว “ขวาง” สิ่งที่สมองของวัยรุ่นสั่งให้เขาทำ เหล่านี้จะสร้างความลำบากใจ ความทุกข์ใจ และความอึดอัดใจให้กับวัยรุ่นเป็นอย่างมาก

อยากออกห่าง พ่อแม่ก็จะตามติด

อยากขอความช่วยเหลือ พ่อแม่ก็เอาแต่ตัดพ้อว่า “ทีอย่างนี้ล่ะมาหา ไอ้ตอนมีเพื่อน ไม่เคยเห็นหัวพ่อแม่”

วัยรุ่นไปพลาดท่าเสียทีอะไรมา แทนที่จะได้การปลอบประโลม ก็มักจะได้คำพูดซ้ำเติมมาแทน

เหตุใดพ่อแม่จึงทำอย่างนั้น ทั้งที่ก่อนหน้านี้พวกเขารักลูกอย่างสุดหัวใจ

นั่นก็เพราะ พ่อแม่ไม่สามารถปรับใจได้ทัน ซึ่งก็เพราะพ่อแม่ไม่เคยตระเตรียมหัวใจตัวเอง ตั้งแต่ลูกยังไม่เข้าวัยรุ่น

พ่อแม่ไม่เคยคิดว่าจะมีวันอย่างนี้ พ่อแม่เข้าใจว่าลูกที่ฉันรู้จัก ต้องเป็นอย่างที่เห็นไปจนวันตาย

วันหนึ่งมาเจอของจริงว่าลูก “เปลี่ยนไป” จึงทำใจไม่ได้เลย

หมอหยิบเรื่องนี้มาเขียน เพราะไม่อยากให้พ่อแม่ที่ตั้งใจเลี้ยงลูกอย่างสุดกำลัง ต้องมาเป็นทุกข์อย่างสาหัส เมื่อลูกของท่านเข้าวัยรุ่น

สิ่งหนึ่งที่จะช่วยได้มาก คือ สามีภรรยาต้องรักษาระดับความสัมพันธ์ ให้อยู่ในเกณฑ์ดีถึงดีเยี่ยม อยู่เสมอๆ

พวกท่านต้องมีสติ อย่าปล่อยให้ความเหินห่างทางกาย ทำให้เกิดความห่างเหินทางอารมณ์ จนยากจะต่อติด

สามีภรรยาที่รักกัน สนิทกันเหมือนเพื่อนสนิท เอื้ออาทรกันเหมือนพี่เหมือนน้อง จะปรับตัวปรับใจได้อย่างไม่ยากจนเกินไป เมื่อลูกๆ ของท่านเข้าสู่วัยรุ่น

เพราะวันที่ลูกเข้าวัยรุ่น และพร้อมจะออกห่างจากครอบครัว ท่านจะยังมีคู่ชีวิตที่คอยเกื้อหนุนทางใจให้กับท่าน

เมื่อถึงวันนั้น จะไม่มีใครในครอบครัวต้องลำบากใจ จนถึงกับทนไม่ได้สักคนเดียว

มาช่วยกันป้องกัน ก่อนเกิดปัญหานะคะ

และขออย่าลืมว่า ลูกๆ จะอยู่กับพ่อแม่แค่ช่วงเวลาเดียวของชีวิต แต่คู่สมรสของเรา คือ คนที่ควรจะอยู่กับเราไปจนกว่าความตายจะมาพราก

เพจ Dad Mom and Kids เพื่อชีวิตที่ดีกว่า และเว็บสั่งซื้อหนังสือของเพจ dadmomandkids.lnwshop.com

เส้นกากบาทกลางฝ่ามือ

เส้นกากบาทกลางฝ่ามือ
http://www.vip-groups.com/kh_detail.php?kh_id=186#.V--63ywbEos.google_plusone_share